شما اینجا هستید: صفحه اصلیکتابخانهچهره هاحاج میرزا حبیب خراسانی

حاج میرزا حبیب خراسانی

منتشرشده در چهره ها جمعه, 25 دی 1394 00:00

(1327 -1266 ق)، فقیه، مجتهد، عارف و شاعر، متخلص به حبیب. مشهور به شهیدى و آقا. وى از خاندان شهید ثالث بود كه در مشهد متولد شد.

برگرفته از سایت راسخون :

پس از تحصیلات مقدماتى و فراگیرى زبان فرانسه، جهت تكمیل تحصیلات به عراق رفت. در سامرا شاگردى میرزا حسن شیرازى كرد و در نجف به محر حاج میرزا حبیب‏اللَّه رشتى رسید. در عراق توسط میرزا مهدى گیلانى، معروف به خدیو، به جمع مریدان غلامعلى‏خان هندى پیوست و بعد از مرگ مرشدش، مرید میرزا خدیو شد. میرزا حبیب پس از بازگشت به مولد خویش، راه عراق را پیش گرفت و به ارشاد مردم پرداخت و در میان مردم محبوبیتى خاص پیدا كرد. سید حسن مشكان طبسى از شاگردان وى بود. میرزا حبیب در مشهد درگذشت و در صفه شاه طهماسب دفن شد. وى طبع و ذوق شاعرى داشت و به زبان فرانسه، مسلط بود. از آثار او: «دیوان» شعر و «گنج گهر».[1]
حبیب خراسانى (حاج میرزا) ابن حاج میرزا هاشم بن میرزا هدایت‏اللَّه بن میرزا مهدى خراسانى شهید، عالم و شاعر خراسانى (و. مشهد 1266 ه.ق.- ف. 1327 ه.ق.). وى پس از طى دوره كودكى در دامان علم و ادب و فضل تربیت یافت و سرآمد اقران گردید و صاحب ملكات فاضله بود و از عرفان وقوفى تام داشت. دیوان كامل اشعارش به طبع رسیده. غزلبات وى شور و حالى مخصوص دارد.

درکتاب نام آوران خراسان آمده است :

حاج میرزا حبیب بن هاشم بن هدایه الله بن مهدی خراسانی (شهید رابع)، مجتهد، شاعر و عارف نامی خراسان. پس از طی دوران کودکی درمشهد بزودی جزو سرآمدان علم وادب روزگار خود شد ودرعرفان به ملکات فاضله دست یافت . دیوان میرزا حبیب به چاپ رسیده است .

درویکی پدیا امده است :

میرزا حبیب خراسانی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) از شاعران عارف و از روحانیان دانشمند خراسان بوده‌است. نسب او از طریق جدش سید محمدمهدی خراسانی ملقب به شهید رابع به شاه نعمت‌الله ولیمی‌رسد. وی افزون بر کسب علوم دینی و فراگیری زبان فرانسه و عربی، به مقامات عالی عرفانی و معنوی دست یافت. در تزکیه نفس و تهذیب اخلاق و کردار نیکو،سر مشق اهل روزگار بود و ذوق شعری واستعداد درخشانی داشت.

دیوان شعر

دیوان شعر حبیب دارای قصایدی استوار و غزلیان شورانگیز و زندانه ای است. غزل معروف "گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس" که به اقتباس از صائب تبریزی سروده شده و غزل "هر شب من و دل تا سحر در کوچه دیوانه ها" از غزالیات مشهور او می باشد.

شعرمعروف:

از داغ غمت هر که دلش سوختنی نیست   از شمع رخت محفلش افروختنی نیست
گرد آمده از نیستی این مزرعه را برگ   ای برق مزن خرمن ما سوختنی نیست
در طوف حریمش ز فنا جامه ی احرام   کردیم،که این جامه به تن دوختنی نیست

و شعر معروفی که معمولا اقطاب دراویش زمزمه میکنند

مرا پیر حقیقت جز علی نیست   که هستی را حقیقت جز علی نیست
مبین غیر از علی پیدا و پنهان   که در غیب و شهادت جز علی نیست
مجو غیر از علی در کعبه و دیر   که هفتاد و دو ملت جز علی نیست

همچنین غزل:

امروز امیر در میخانه تویی تو   فریادرس ناله مستانه تویی تو
مرغ دل ما را که به کس رام نگردد   آرام تویی، دام تویی، دانه تویی تو
در کعبه و بتخانه بگشتیم بسی ما   دیدیم که در کعبه و بتخانه تویی تو

دیوان حبیب بیش از ده بار چاپ شده است و چاپ مشهور ان توسط انتشارات زوار تهران و با مقدمه علی حبیب منتشرگشته است.

اخوان ثالث نیز شعری در مدح حبیب خراسانی دارد.

درگذشت

میرزا حبیب خراسانی در سال 1327 ق به طرز مشکوکی فوت می کند و برخی معتقد هستند که این مجتهد مشروطه خواه توسط برخی مجاهدان غیر دینی مشروطیه طلب مسموم شده است.وی در نزدیکی مقبره امام هشتم و اجداد خود میرزا هدایت الله شهیدی و سید محمدمهدی خراسانی مدفون است.