شما اینجا هستید: صفحه اصلیکتابخانهچهره هاصبوری خراسانی

صبوری خراسانی

منتشرشده در چهره ها چهارشنبه, 30 دی 1394 ساعت 00:00

وی فرزند میرزا محمدباقر کاشانی بود که پس از مهاجرت به خراسان به شغل حریربافی روی آورد.[۲] در کتاب الذریعه، آقابزرگ تهرانی وی را از نوادگان میرزا احمد کاشانی متخلص به صبور برشمرده است.

وی پدر محمد تقی بهار بوده که پس از درگذشتش لقب ملک الشعرایی به فرزندش داده شد و در سال ۱۳۲۲ هجری قمری در سن ۵۲ سالگی در شهر مشهد بر اثر بیماری وبا درگذشت.

در ویستا وی اینگونه معرفی شده است :

نسب وی به میرزا احمد صبورکاشانی ، برادرزادۀ فتح‌علی‌خان صبا ، می‌رسد که دبیر عباس میرزا نایب‌السلطنه بود و در یکی از جنگ‌های ایران و روس شهید شد ، و به همین سبب میرزا محمدکاظم صبوری تخلص می‌کرده است. وی پس از تحصیل علوم ادبی و عربی و فقه و فلسفه که معمول زمان بود در پی شغل پدر که حریربافی بود ، نرفت و به سخن‌سرایی پرداخت و از بزرگان عصر خود گردید. وی قصایدی در مناقب پیامبراکرم (ص) و امامان (ع) سروده است. غلام‌حسین خان افضل‌الملک که با صبوری دوست و معاشر بوده ، دربارۀ وی چنین می‌نویسد: اصل ترقی شعر جناب ملک‌الشعراء ، تشویق و تربیت مرحوم ابونصر فتح‌الله‌خان شیبانی مؤلف کتاب‌های "گنج گهر" و "درج درر" بوده است. روزی شیبانی کتاب معزّی را در دست صبوری می‌بیند ، می‌گوید: جز "شاهنامه" و "دیوان" مسعودسعد و فرخی و عنصری مخوان تا طبعت ترقی کند و ملک‌الشعراء صبوری چنان کرد. هر چند "پزشک‌نامه" و "بحران‌نامه" وی به سبک عراقی است لیکن سبک ملک در شعر ترکستانی است. وی قصایدی در مدح سلطان وقت و حکام و رجال خراسان دارد و در قبال این امر صلات و جوایز می‌گفته است. صبوری در مدح ناصرالدین‌شاه قصیده‌ای سرود و با خلعت به تهران فرستاد و تقاضای لقب کرد و از دربار به وی لقب ملک‌الشعرائی آستان‌قدس با فرمان و حقوق دادند. وی شاعری استاد بود و "دیوان" او که به همت فرزند خود محمد ملک‌زاده برادر کهتر استاد ملک‌الشعراء بهار چاپ شده در حدود دوازده هزار بیت می‌باشد. وی بر اثر بیماری وبا در مشهد درگذشت.

ودرراسخون وی را اینگونه معرفی نموده اند :

شاعر، متخلص به صبورى. ملقب به ملك‏الشعرا. در مشهد به دنیا آمد. نسب وى به میرزا احمد صبور كاشانى، برادرزاده‏ى فتحعلى‏خان صبا، مى‏رسد كه دبیر عباس میرزا نایب‏السلطنه بود و در یكى از جنگهاى ایران و روس شهید شد، و به همین سبب میراز محد كاظم صبورى تخلص مى‏كرده است. وى پس از تحصیل علوم ادبى و عربى و فقه و فلسفه كه معمول زمان بود در پى شغل پدر كه حریربافى بود، نرفت و به سخن‏سرایى پرداخت و از بزرگان عصر خود گریدد. وى قصایدى در مناقب پیامبر اكرم (ص) و امامان (ع) سروده است. غلامحسین‏خان افضل‏الملك كه با صبورى دوست و معاشر بوده، درباره‏ى وى چنین مى‏نویسند: «اصل ترقى شعر جناب ملك‏الشعراء، تشویق و تربیت مرحوم ابونصر فتح‏الله‏خان شیبانى مؤلف كتابهاى «گنج گهر» و «درج درر» بوده است. روزى شیبانى كتاب معزى را در دست صبورى مى‏بیند، مى‏گوید: جز «شاهنامه» و «دیوان» مسعودسعد و فرخى و عنصرى مخوان تا طبعت ترقى كند. و ملك‏الشعراء صبورى چنان كرد. هر چند «پزشك نامه» و «بحران نامه» وى به سبك عراقى است لیكن سبك ملك در شعر تركستانى است. وى قصایدى در مدح سلطان وقت و حكام و رجال خراسان دارد و در قبال این امر صلات و جوایز مى‏گرفته است. صبورى در مدح ناصرالدین شاه قصیده‏اى سرود و با خلعت به تهران فرستاد و تقاضاى لقب كرد و از دربار به وى لقب ملك‏الشعرایى آستان قدس با فرمان و حقوق دادند. وى شاعرى استاد بود و «دیوان» او كه به همت فرزندش محمد ملك‏زاده برادر كهتر استاد ملك‏الشعرا بهار چاپ شده در حدود دوازده هزار بیت مى‏باشد. وى بر اثر بیمارى وبا در مشهد درگذشت.

درکتاب نام اوران خراسان امده است :

ملک الشعرا حاجی میرزا محمد کاظم صبوری خراسانی پدر ملک الشعراء بهرا در مشهد به دنیا امد و درهمان جا نیز وفات یافت . این شاعر خراسانی از احفاد صبوری کاشانی و برادرزاده فتحعلی خان صبا بود . صبوری درمشهد نشات یافت ودرقصیده سرایی ماهر گشت.ناصرالدین شاه وی را به لقب ملک الشعرایی آستانه رضوی مفتخر کرد.دیوان او مشتمل بر قصاید و غزلیات و مقطعات است که به چاپ رسیده است .