شما اینجا هستید: صفحه اصلیزیارتشیعه واقعی در نگاه امام رضا (علیه السلام)

شیعه واقعی در نگاه امام رضا (علیه السلام) مطلب ویژه

منتشرشده در زیارت یکشنبه, 05 دی 1395 ساعت 11:02

عده ای برای دیدن امام رضا (علیه السلام) به خراسان آمدند. به در خانه امام (علیه السلام) که رسیدند؛ اجازه ورود خواستند و به خادم امام (علیه السلام) گفتند: به امام رضا (علیه السلام) بگویید که گروهی از شیعیان می خواهند خدمتتان برسند. امام (علیه السلام) فرمود بگو بازگردند من کار دارم!
آنها یک ماه در خراسان ماندند و هر روز دو بار به درِ خانه امام (علیه السلام) می آمدند و تقاضای ملاقات می کردند و امام (علیه السلام) آنها را نمی پذیرفت. بالاخره به امام (علیه السلام) پیغام دادند: ما شیعه امیرالمؤمنین هستیم و از راه دور آمده ایم و اگر حضورتان نرسیم، با شرمساری به وطن خود باز می گردیم.

چه جرم کرده ام ای جان و دل به حضرت تو            که طاعت من بی دل نمی شود مقبول
کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم                  که گشته ام ز غم و جور روزگار ملول


امام رضا (علیه السلام) اجازه داد. وقتی وارد شدند؛ از امام (علیه السلام) گلایه کردند که چرا می خواستید ما را از دیدار خود محروم کنید؟ امام (علیه السلام) فرمود: آیه «وَ مَا أصَابَکُم مِن مُصِیبَهٍ فَبِمَا کَسَبَت أیدیکُم وَ یعفُوا عَن کَثِیرٍ» را بخوانید. بعد فرمود: شما ادعا می کنید شیعه ما هستید؛ وای بر شما! شیعه علی، امام حسن، امام حسین، سلمان، ابوذر، مقداد، عمار و محمد بن ابی بکر بودند که حتی یک گناه نکردند؛ ولی شما بسیار گنهکار هستید و در واجبات خود کوتاهی می کنید؛ اگر می گفتید از محبان شما هستیم؛ ردّتان نمی کردیم.
آنها که به اشتباه خود پی برده بودند؛ گفتند استغفار می کنیم و می گوییم که دوستداران شما هستیم. وقتی به خطای خود پی بردند؛ امام (علیه السلام) یکایک آنان را به آغوش کشید و فرمود بالاتر بیایید و آنها را نزد خود نشاند؛ آنگاه از خادم خود پرسید چند بار آمدند؟ گفت شصت بار. امام (علیه السلام) فرمود: تو نیز شصت بار نزد آن ها برو و سلام مرا به آن ها برسان و حوائج آنان را برآورده کن. قال الرضا (علیه السلام) «شیعَتنا اَلمُسلِّمونَ لِاَمرِنا الآخِذُونَ بقولنا المُخالِفُونَ لاَعدائنا فَمَن لم یکُن کَذلِکَ فَلَیسَ مِنّا» شیعیان ما کسانی اند که تسلیم دستورات ما هستند؛ فقط از گفتار ما تبعیت می کنند و با دشمنان ما مخالفت می کنند؛ پس کسی که چنین نیست از ما نیست.

شیعیان ما کسانی اند که تسلیم دستورات ما هستند؛ فقط از گفتار ما تبعیت می کنند و با دشمنان ما مخالفت می کنند؛ پس کسی که چنین نیست از ما نیست.


بعضی دوست دارند نظر خود را بر دستور دین تحمیل کنند؛ به جای اطاعت کردن، فرمانروایی کنند و دین را آن گونه می خواهند که می پسندند؛ نه آن گونه که هست. ولی شیعه کسی است که مطیع محض دین و اولیای حق باشد؛ نه گامی عقب بماند و نه یک قدم جلوتر حرکت می کند.
قال الرضا (علیه السلام) «لایکونُ المومِنُ مؤمناً حتی تکونَ فیه ثلاثُ خِصال: سُنَّهٌ مِن رَبِّه وَ سُنَّهٌ مِن نَبیهِ وَ سُنَّهٌ مِن ولیه فَأمَّا السُّنَّهُ مِن ربِّه فَکِتمانُ السِّرِّ وَ أمّا السُّنَّهُ مِن نَبیهِ فَمُداراهُ اَلنّاسِ وَ اَمّا السُّنَّهُ مِن وَلیهِ فالصّبر فی البَأساءِ و الضَّرّاء» مؤمن، مؤمنی کامل نیست؛ مگر در او سه خصلت باشد: خصلتی از خدا، خصلتی از پیامبر و خصلتی از امام؛ اما خصلت خدایی، کتمان راز و خصلت پیامبر مدارا با مردم و خصلت امام شکیبایی در گرفتاری هاست.
«سُئلَ عن خیارِ العِباد؟ فقالَ: الّذینَ إِذا اَحَسنُوا استَبشَرُوا وَ إِذا اَساؤا اِستَغفَرُوا وَ إذا اُعطُوا شَکَرُوا وَ إذا ابتُلُوا صَبَروا وَ إِذا غَضَبوا عَفَوا» از امام رضا (علیه السلام) درباره ی بهترین بندگان سؤال شد، امام (علیه السلام) فرمود: کسانی که چون نیکی کنند شادمان گردند و آن هنگام که بدی کنند از خدا آمرزش جویند و آنگاه که به آنان چیزی بخشند، سپاسگزار باشند و چون دچار بلایی شوند، صبر پیشه دارند و آنگاه که خشم گیرند، گذشت کنند.

اسلام ناب
مأمون اگرچه فرمانروای فاسقی بود؛ ولی ظاهراً به دین داری تظاهر می کرد. به همین سبب از امام رضا (علیه السلام) خواسته بود که برایش به صورت خلاصه، اسلام ناب را در نامه ای بنویسد! و امام (علیه السلام) در پاسخ نوشت: اسلام ناب، شهادت به یکتایی معبود است که خدایی جز او نیست، مانند ندارد، بی نیاز و ابدی است، آغاز ندارد و قائم بذات خویش است؛ شنوا و بیناست، صاحب قدرت است، ازلی و سرمدی است، دانایی است که هیچ چیز بر او پوشیده نیست، توانایی است که عاجز نمی شود، غنی بالذاتی است که نیازمند نمی شود، عادلی است که ستم نمی کند و بالاخره آفرینندﺓ همه چیز است. اسلام ناب، شهادت به رسالت محمد (صلی الله علیه و آله) است که بنده ی فرستاده ی خداست، سید پیامبران است و خاتم آن ها و شریعتش را تغییری نیست. اسلام ناب اعتراف به امامت ائمه اثنی عشر است که اول آنها علی بن ابی طالب است که برادر و وصی پیامبر است و سپس یازده فرزند او که درود خدا بر آنان باد. سپس برخی از فروع دین را نیز نام بردند.

منبع: کتاب کوله پشتی زائر، بنیاد پژوهش های اسلامی آستان قدس رضوی