شما اینجا هستید: صفحه اصلیزیارترمضان را از دریچه نگاه امام رضا (ع) باید دید

رمضان را از دریچه نگاه امام رضا (ع) باید دید مطلب ویژه

منتشرشده در زیارت یکشنبه, 04 تیر 1396 10:59
حضرت شمس‌الشموس (ع) با چراغ سخن، کوچه‌های جان را چنین روشن می‌کنند تا چشم، خود را از بستر غفلت، بیرون کشد و به فرصت سعد، نیکو نگاه کند که در این ماه و در این زمین باید بارهای نباید را زمین نهاد و در این ماه و از زمین خویشتن باید به‌سوی آسمان معرفت پر کشید.
 

 روزه، ازجمله عاشقانه‌ترین عبادت‌هایی است که جز با اخلاص نمی‌توان به اقامه آن برخاست. ریا حتی نمی‌تواند یک نقطه در این صحیفه انسان‌ساز بگذارد. روزه را رازهایی است که به‌اندازه فهم آن، می‌توانیم به وسعت شخصیت و عمق ایمان برسیم. روزه‌داری فرصت نیکویی است که چون با معرفت همراه شود، آدمی را به فرازی از بندگی می‌نشاند که شاید برای خیلی دیگر از عبادت‌ها میسر نباشد. اینکه در آیات وحی، رمضان ممتاز شده و در کلام حجج بالغه الهی، شأن و شوکتی چنین پرشکوه یافته است، برای این است که رابطه عبد- عابد را در بالاترین درجه تعریف می‌کند.
به این کلام نورانی امام علی ابن موسی‌الرضا علیه‌السلام، دقت فرمایید: شهر رمضان شهر البرکة و شهر الرحمن و شهر المغفرة و شهر التوبة و شهر الانابة من لم یعفو له فی شهر رمضان ففی ای شهر یغفر له؟ به این معنا که؛ ماه رمضان ماه برکت است، ماه رحمت است، ماه آمرزش است، ماه توبه است، و ماه بازگشت (به سوی خدا) است هر کس در ماه رمضان آمرزیده نشود، در کدام ماه دیگر مورد آمرزش قرار می‌گیرد. (1) در این سخن کهنه ناشدنی و همواره حدیث با یک فرصت بی‌بدیل آشنا می‌شویم به نام رمضان که لطف دوست فراگیرتر از همیشه می‌شود. مثل باران بهاری که بی‌منت و به لطافت چنان می‌بارد که خاربن هم می‌تواند لبی به لطافت، تر کند. در این ماه، نیز می‌توان جان شست آن‌گونه که شایسته رابطه عابد و معبودی است.
حضرت شمس‌الشموس (ع) نیز با چراغ سخن، کوچه‌های جان را چنین روشن می‌کنند تا چشم، خود را از بستر غفلت، بیرون کشد و به فرصت سعد، نیکو نگاه کند که در این ماه و در این زمین باید بارهای نباید را زمین نهاد و در این ماه و از زمین خویشتن باید به‌سوی آسمان معرفت پر کشید. که در این بهار، هر بذری که بکاری هزاران برابر برداشت خواهی کرد. هر بالی که بزنی به‌اندازه هزاران بال، پیش خواهی رفت. هر قدم که برداری، همه قدم‌های باقی‌مانده را همان رب‌الاربابی برخواهد داشت که ماه رمضان را به استقبال انسان فرستاده است تا او را در مغفرت و رحمت و برکت، شوکتی خلیفه الهی بخشند. چه برکت، فقط سفره آباد نیست که نهایت برکت، بزرگی یافتن خود انسان و سعه وجودی اوست لذا خداوند بزرگی خواه برای انسان فرصتی چنین پرشکوه را برایش تقدیر فرموده است تا فرصت تحریر و نور نویسی و آزادی فراهم آید.
شاید بتوان از کلام راهنمای امام علی بن موسی‌الرضا (علیه‌السلام) که می‌فرمایند: مَنْ قَرَأَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ آيَةً مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ كَانَ كَمَنْ خَتَمَ الْقُرْآنَ فِي غَيْرِهِ مِنَ الشُّهُور./ هرکس ماه رمضان یک آیه از آیات خدا را قرائت آند مثل اینست آه در ماه‌های دیگر تمام قرآن را بخواند. (2) چنین برداشت کرد که خداوند می‌خواهد با رمضان و با روزه‌داری، انسان را تا بی‌نهایت برای خویش بزرگ کند. چه خود پیش‌تر فرموده بود که همه عالم را برای تو خلق کردم و تو را برای خودم: وَاصْطَنَعْتُک لِنَفْسِی ... و من تو را برای خودم پرورش دادم! (3) و در شکوه انوار این آیه است انگار که سعدی، علیه الرحمه می‌خواند و در کوچه‌های همیشه انسان را به تأمل فرامی‌خواند که؛
همه ازبهر تو سرگشته و فرمان‌بردار
شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری
باری، رمضان یک فرصت سعد است. به سعادت باید آن را دریافت که خداوندی چنین کریم را بندگی‌ای شایسته سزاوار است. حیف است حتی لحظه‌ای از این ماه را فروبگذاریم و به‌غفلت فرورویم.
پی‌نوشت:
1 – بحارالانوار، ج ۹۶، ص ۳۴
2 – همان، ج ۹۳، ص ۳۴۶
3 - آیه 41 سوره مبارکه طه

 

 

منبع : خبرگزاری فرهنگ رضوی